--- title: Yarayı Aldığın Yaş Hâlâ İçinde Yaşıyor description: “Travma tetiklendiğinde yaşınıza göre davranmazsınız. Yarayı aldığınız yaşa göre davranırsınız.” url: https://umutgulacti.com/blog/yarayi-aldigin-yas-hl-icinde-yasiyor type: article image: https://umutgulacti.com/Upload/blog/2025/11/nwNk8PJmGP_lXyLwiIb3jQ.jpeg date: 2025-11-20 modified: 2026-09-05 author: Umut Gülaçtı category: Yazılar lang: tr-TR --- # Yarayı Aldığın Yaş Hâlâ İçinde Yaşıyor ![Giulia Sagramola · illustration & comics](https://umutgulacti.com/Upload/blog/2025/11/nwNk8PJmGP_lXyLwiIb3jQ.jpeg) > “Travma tetiklendiğinde yaşınıza göre davranmazsınız. Yarayı aldığınız yaşa göre davranırsınız.” “Travma tetiklendiğinde yaşınıza göre davranmazsınız. Yarayı aldığınız yaşa göre davranırsınız.” Bazı anlar vardır… Hiç beklemediğin bir an, bir durum, bir kelime, bir bakış, bir tını, bir koku gelir; yılların arasına sıkışıp kalmış bir kapı aralanır. Bugün kendini otuzunda kos koca adam/kadın sanırsın ama bir bakmışsın, o kapının ardında on iki yaşındaki hâlin oturuyor. Dilsiz, ürkek, gölgesi biraz uzun düşmüş bir çocuk. Yıllar boyunca büyümüşsün, sorumluluklar almışsın, kararlar vermişsin; ama o çocuk bir şey söylemeden yerinde beklemeyi sürdürmüş. Giulia Sagramola · illustration & comics İnsan bazen kendi öyküsünde ilerlediğini sanır, oysa içindeki küçük ben hâlâ aynı cümlede takılı kalmıştır. Bir bağırışta irkilmen, bir sessizlikte endişelenmen, bir gidişte içinin çekilmesi… Hepsi bugünün değil, çoktan geride kaldığını sandığın o anın yankısıdır. Travmanın garip yanı şudur: Zamanla kabuk bağlar ama hiçbir zaman gerçek bir tarih atmaz. Ne zaman dokunsan, sanki o günmüş gibi sızlar. Belki bu yüzden kırıldığımızda, kızdığımızda ya da korktuğumuzda “büyüklüğümüzü” unuturuz. Çünkü mesele yaş değil, yara izinin hafızasıdır. İnsan yarasını yanına alıp büyür; bazen unutur, bazen unuttuğunu sanır. Ama her birimiz içimizde, bir yerlerde, hâlâ iyileşmek için el uzatılmayı bekleyen bir çocuğu taşırız. Belki de yapılacak en insani şey, o çocuğa kızmadan, utandırmadan, küçümsemeden yaklaşmaktır. “Tamam,” demektir, “Ben artık buradayım. O gün yalnızdın ama bugün değilsin.” Çünkü bazen yetişkinliğin en sessiz zaferi, içimizdeki o çocuğun elini tutabilmektir. Ve belki en nihayetinde, travmanın tetiklendiği her sefer, aslında hayatın bize fısıldadığı bir hatırlatmadır: İyileşmek, unutmak değil; hatırlananı sevgiyle yerine koyabilmektir. Eğer içeriğimi beğendiyseniz ve daha fazlasını okumak isterseniz, web sitemi ziyaret etmeyi unutmayın: https://www.umutgulacti.com/ Sosyal medya hesaplarımı takip ederek güncel paylaşımlardan haberdar olabilirsiniz: Twitter: https://x.com/umutgulacti369 Medium: https://medium.com/@umutgulactiofficial Instagram: https://www.instagram.com/umutgulactiofficial/ TikTok: https://www.tiktok.com/@umutgulactiofficial Pinterest: https://tr.pinterest.com/umutgulacti/ Substack: https://umutgulacti.substack.com/ Destekleriniz için çok değerli, teşekkür ederim! Destek olmak için bana bir kahve ısmarlayabilirsiniz :) ve E-Posta Bültenime de üye olabilirsiniz…