---
title: "Aralık 3: Patlamış Mısır"
description: Üye değilseniz bu linkten ücretsiz okuyabilirsiniz.
url: https://umutgulacti.com/blog/aralik-3-patlamis-misir
type: article
image: https://umutgulacti.com/Upload/blog/2025/12/-ZyrjegTs3LlK8R91PQhow.gif
date: 2025-12-03
modified: 2026-09-05
author: Umut Gülaçtı
category: Yazılar
lang: tr-TR
---

# Aralık 3: Patlamış Mısır

![By Pinterest](https://umutgulacti.com/Upload/blog/2025/12/-ZyrjegTs3LlK8R91PQhow.gif)

> Üye değilseniz bu linkten ücretsiz okuyabilirsiniz.

Üye değilseniz bu linkten ücretsiz okuyabilirsiniz.

 Bir önceki yazıda burada. 

Geriye dönüp o günlere, o “mezar bekçiliği” yaptığım zamanlara bakıyorum da… İnsan hayatın içindeyken kendini bir Rus romanı karakteri zannediyor, ama olay bitip perde kapanınca anlıyorsun ki aslında hepsi trajikomik bir tiyatroymuş.

 By Pinterest 

O zamanlar omuzlarımda taşıdığımı sandığım o “dünyanın yükü” meğerse benim kendi kendime sırtıma yüklediğim, içi boş kolilerden ibaretmiş. Hani taşınırken “bu lazım olur” diye atamadığın ama asla kutusunu bile açmadığın o ıvır zıvır kolileri vardır ya? İşte ruhumun tavan arası tam olarak öyleydi. O tozlu raflar, o etiketli acılar, o “aman kimse görmesin” diye sakladığım maskeler… Hepsi o geçmiş zamanın dekorlarıymış.

(Belki de böyle sıyrıldım, bilmiyorum.)

Şimdi o günleri hatırlayınca yüzüme garip, yarım bir gülümseme oturuyor. “Ne uğraşmışsın be oğlum,” diyorum kendime. “Ne ciddiye almışsın kendini.” Sanki kainatın bütün sırrı benim o içimdeki düğümlerde saklıymış gibi, nasıl da kastırmışım bünyeyi. Oysa hayat, ben o düğümlerle boğuşurken yan taraftan akıp gidiyormuş, haberim yokmuş.

O yokuşlar, o nefes nefese kalmalar, o “yolun yarısı” tripleri… Hepsi yaşandı ve bitti. Şimdi o yokuşun tepesinden aşağıya, o debelendiğim günlere bakmak, eski bir lise yıllığına bakmak gibi. Saç modelin komik gelir, yazdığın o “felsefik” yazılar utandırır ama yine de “iyi ki yaşamışım” dersin ya… Aynen öyle.

Artık o mezarlıkta nöbet tutan bekçi emekli oldu. Hatta sanırım kıdem tazminatıyla güneye yerleşti. O içerideki savaş bitti, duman dağıldı. Geriye ne kaldı derseniz? Sadece hafiflemiş bir “ben” ve geçmişteki o dramatik hallerimle dalga geçebilme yeteneğim kaldı.

Kısacası; o günler geride kaldı. O filmi izledik, bitti. Şimdi jenerik akarken arkama yaslanıp mısırımı yiyorum. Meğer seyirci koltuğu, sahneden çok daha rahatmış.

Eğer içeriğimi beğendiyseniz ve daha fazlasını okumak isterseniz, web sitemi ziyaret etmeyi unutmayın: https://www.umutgulacti.com/ 

Sosyal medya hesaplarımı takip ederek güncel paylaşımlardan haberdar olabilirsiniz:

Twitter: https://x.com/umutgulacti369 

Medium: https://medium.com/@umutgulactiofficial 

Instagram: https://www.instagram.com/umutgulactiofficial/ 

TikTok: https://www.tiktok.com/@umutgulactiofficial 

Pinterest: https://tr.pinterest.com/umutgulacti/ 

Substack: https://umutgulacti.substack.com/ 

Destekleriniz için çok değerli, teşekkür ederim!

Destek olmak için bana bir kahve ısmarlayabilirsiniz :) ve E-Posta Bültenime de üye olabilirsiniz…